Film „Jurassic World: Odrodzenie” (2025) – Gorzka recenzja

Kiedy trzy lata temu zaczynałem pisać recenzję części z podtytułem „Dominion” byłem święcie przekonany, że seria osiągnęła swój najniższy punkt i może być tylko lepiej. Kiedy dowiedziałem się, że kolejny film serii „Jurassic World: Odrodzenie” (w oryginale „Rebirth”) będzie reżyserował Gareth Edwards, nawet się ucieszyłem. Entuzjazm trochę opadł po pierwszym zwiastunie, ale gdzieś tam w serduszku nadzieja wciąż była żywa. Niestety, seans nowego filmu z uniwersum wykreowanego na kartach powieści Michaela Crichtona był nie tyle rozczarowaniem, co wręcz bolesnym doświadczeniem. Dlaczego? O tym szerzej piszę w poniższej recenzji.

• Film Jurassic World: Odrodzenie
• Tytuł oryginalny: Jurassic World: Rebirth
• Premiera:
  1 lipca 2025 (kina na świecie)
  4 lipca 2025 (Polska – kina)
• Reżyseria: Gareth Edwards

Film Jurassic World: Rebirth (2025) – Recenzja i Opinia na gorąco

Od akcji poprzedniej części upłynęło zaledwie pięć lat. Dinozaury, które w poprzedniej części radośnie hasały wśród ludzi teraz prawie całkowicie powymierały. Zostało ich tylko trochę w okolicach równika, gdzie mają w miarę komfortowe warunki do życia. W tym świecie przyszło żyć głównej bohaterce filmu, Zorze – odgrywanej przez Scarlett Johansson. Kiedyś była ona żołnierzem, teraz jest najemnikiem od „pozyskiwania” różnych trudno dostępnych rzeczy. Od przedstawiciela złej korporacji dostaje intratne zlecenie – musi pozyskać DNA trzech konkretnych gatunków, żeby chciwa korporacja mogła z ich wykorzystaniem zrobić lek na choroby serca i sprzedawać go za ogromne pieniądze bogaczom. Zora montuje więc ekipę i wyrusza w podróż, która się komplikuje…

Już sam zarys fabularny powiela schemat który widzieliśmy w „Zaginionym świecie” i „Upadłym królestwie”– ot, grupa ludzi wybiera się w miejsce zamieszkane przez dinozaury, żeby .. coś tam. W „Jurassic World: Odrodzeniu” mamy grupę wspomnianych już najemników oraz rozbitków uratowanych przez nich z katastrofy – ojca, dwie córki i towarzyszącego im chłopaka starszej z córek.
Nie będę więcej spoilerował, ale film jest stworzony pod tym względem dosłownie od linijki – nie ma w nim ani krzty oryginalności. Samo w sobie powielanie wyświechtanego schematu nie byłoby wielkim problemem – wszak w podobny sposób zrealizowany został chociażby „Obcy: Romulus”, który wyjątkowo przypadł mi do gustu. Tam wszystko było zwięzłe, bohaterów niewielu i wszyscy (no, może oprócz Navaro ;p) byli JACYŚ. W „Jurassic World: Rebirth” bohaterów mamy wielu, ale – tak po prawdzie – ich los był mi całkowicie obojętny i oprócz głównej bohaterki nie zapamiętałem nawet imion reszty. Są oni bowiem stereotypowi do bólu i po prostu nijacy. Nijacy zresztą jak i cała historia, kończąca się tak przewidywalnie i banalnie, że aż parsknąłem śmiechem na ostatniej scenie.
Nie pomaga również fakt, że w zależności od potrzeb scenariusza bohaterowie i dinozaury doznają porażenia układów wzrokowych i słuchowych. Dla równowagi napiszę jednak, że, kiedy scenariusz tak chce, to ten wzrok i słuch nagle robi się niesamowicie wyostrzony. Eh…

W kwestii aktorstwa napiszę tylko tyle, że film ciągnie sama Scarlett, i jest ona jedyną postacią w tym filmie, w której istnienie jestem w stanie uwierzyć. Reszta to robiące sztuczny tłum manekiny, mające w określonych momentach zrobić smutną, złą lub przerażoną minę. Mimo, że w produkcji pojawia się kilka scen, które mają nadać członkom ekipy Scarlett chociaż minimum głębi, to jest to jednak tak nieporadne i żałosne, że kojarzyły mi się z akcyjniakami klasy B z lat ’80. Z taką różnicą, że tam taka „papierowa głębia” była często zabawna, natomiast w „Odrodzeniu” po prostu smuci.

Negatywnie zaskoczył mnie poziom CGI, który jest niewiarygodnie wręcz niski. Są bowiem momenty, w których sceny nagrywane w studio przy użyciu „zielonego ekranu” wyglądają jak w trzecim (chyba) „Ant-Manie”. Tra-ge-dia. Dodatkowo, z jakiegoś powodu, projekty niektórych dinozaurów są gorsze niż w stareńkiej serii dokumentalnej „Wędrówki z Dinozaurami”. Ja rozumiem, że był to dokument, który starał się oddać te zwierzęta realistycznie, a JW to seria sci-fi, ale… No nie. Po prostu nie!
Goryczy dodaje również projekt… bo ja wiem… Jakiegoś dinozaura mutanta, który wygląda jak otyła królowa Ksenomorfów z głową delfina butlonosego…

W kwestii dźwięku nie zapamiętałem nic – oprócz tego, że od czasu do czasu w tle przygrywał znany i lubiany motyw muzyczny serii. Czyli było po prostu przyzwoicie.

Naprawdę, jestem zszokowany tym, jak bardzo słabo wyszło „Odrodzenie”. Przecież reżyser, Gareth Edwards, rozumie i lubi gatunek science-fcition. Dostarczył nam genialną interpretację “Godzilli” (2014), całkiem przyzwoitego „Łotra 1” (2016), ciekawą klimatycznie „Strefę X” (2010) czy ostatnio również przyzwoitego „Twórcę” (2023). To jest reżyser który potrafi robić filmy, ma smykałkę do łączenia epickości z intymnymi chwilami bohaterów. Nie mam pojęcia dlaczego tym razem stworzył taki filmowy koszmarek. „Dominiom” było filmem słabym, ale przynajmniej miało bohaterów, z którymi udało nam się zżyć przez lata. W nowej części JW nie ma po prostu nic…
Odradzam wizytę w kinie. Nawet w ramach opłacanego jakiegoś kinowego abonamentu kiedy wejście jest „za darmo”…

OCENA :

1/4 – Po prostu nie

Harap

Zapowiedź filmu Jurassic World Rebirth (2025)

Drugi trailer zaprezentowano 20 maja 2025 roku:

Pierwszy przedstawiamy poniżej:

Recenzja Jurassic Word: Dominion >>