Twarzołap – Facehugger

Twarzołap (ang. facehugger) to druga faza rozwojowa obcego i jedno ze stadiów pośrednich stanu larwalnego ksenomorfa.
Twarzołap, podobnie jak jajo, stanowi bardzo istotny etap w rozmnażaniu się obcej formy życia. Jest on niezbędnym narzędziem do dalszego rozwój obcego i w efekcie do powstania dojrzałego ksenomorfa lub królowej.

Facehugger rozwija się i dojrzewa w jaju, które jednocześnie ochrania twarzołapa przed niekorzystnymi czynnikami zewnętrznymi. Jedynym celem istnienia twarzołapa jest zlokalizowanie i opanowanie żywiciela, następnie zainfekowanie go embrionem i utrzymaniem przy życiu, aż do zakończenia procesu inkubacji.

 

TWARZOŁAP / FACEHUGGER – CECHY ZEWNĘTRZNE

Tułów twarzołapa mierzy około 40cm długości. Rozpiętość jego ramion wynosi ok. 60cm, a długość ogona niemal 90cm.

Twarzołap, podobnie jak większość znanych nam stworzeń, ma budowę symetryczną – posiada płaski tułów wyposażony w 8 kościstych odnóży (po 4 z lewej i prawej strony). Kończyny przypominają odnóża wielkiego kraba i są zakończone ostrymi pazurami.

Tylnia część tułowia kończy się muskularnym, giętkim i sprężystym ogonem, którego długość jest co najmniej 2 razy większa od długości samego tułowia.

Facehugger potrafi sprawnie i szybko poruszać się oraz wykonywać nawet kilku metrowe skoki na swoją ofiarę. Do ruchu i skoków maksymalnie wykorzystuje długość kończyn oraz zwinność giętkiego ogona. Robi to niemal z „pajęczą” gracją.

Budowa ciała twarzołapa wyraźnie wskazuje, iż jest on przystosowany do atakowania osobników humanoidalnych. Długie kończyny mają skutecznie chwytać głowę (niezależnie od jej rozmiarów), ogon – oplatać szyję, a narządy implantacyjne – atakować otwór gębowy ofiary.

Ciemno-pomarańczowa barwa zewnętrznej powłoki twarzołapa (przypominająca nieco kolorem ludzką skórę) wyraźnie różni się od zabarwienia „skorupy” jaja oraz koloru powłoki dojrzałego ksenomorfa. Ze wszystkich faz rozwojowych obcego – jedynie embrion i rozrywacz mają równie jasne zabarwienie skóry. Wyjątkiem tutaj jest jedynie „Nowonarodzony”, którego poznaliśmy w filmie „Obcy: Przebudzenie”. Barwa jego skóry była bardzo zbliżona do koloru powłoki twarzołapa.

W spodniej części tułowia twarzołapa znajdują się rozbudowane narządy inkubacyjne o barwie pomarańczowo-różowej. Całość pełni funkcje nietypowej przyssawki, za pomocą której organizm przywiera do ciała ofiary, rozwiera jej szczęki i wprowadza zarodek. Rurki inkubacyjne wysuwają się tylko na okres implantacji. Nie widać ich zarówno podczas poruszania się twarzołapa, jak i skoków na ofiarę.

 

CECHY WEWNĘTRZNE

Organizm twarzołapa wypełniony jest równie silnie żrącą substancją, jaka znajduje się w ciałach dorosłych osobników. Jest to rodzaj mechanizmu ochronnego, który zwiększa szanse na skuteczną impregnację ofiary. Po ataku na twarz ofiary – każda próba chirurgicznego usunięcia twarzołapa – powoduje bowiem wyciek kwasu i w efekcie śmierć nosiciela.

Po obu bokach nasady ogona twarzołapa znajdują się rozciągliwe, skórzaste komory. W pełnionej funcji można je porównać do respiratora, podtrzymującego ludzkie życie. Komory u twarzołapa służą do wypełniania płuc nieprzytomnej ofiary odfiltrowanym powietrzem. Przy rozdęciu komór zostaje w nich zgromadzone powietrze z zewnętrznego otoczenia twarzołapa. Następnie jest ono błyskawicznie oczyszczane z niebezpiecznych dla nosiciela toksyn i wtłaczane do płuc poprzez skurcz komór.
Skąd twarzołap orientuje się, jakie związki są szkodliwe dla ofiary – nie wiadomo. Mechanizm oczyszczania powietrza również nie jest znany.

Bardzo ciekawe cechy są związane z powłoką pokrywającą twarzołapa. Warstwa zewnętrzna jego skóry zbudowana jest prawdopodobnie z proteinowych polioz (polisacharydów). W drugiej – wewnętrznej warstwie – tkanka ulega ciągłej odnowie. Tworzą się tam części martwiczne, a w ich miejsce rosną nowe komórki. Te komórki to spolaryzowane krzemiany pochodzenia organicznego. Warstwa krzemianów ma zwartą strukturę. Stanowi zatem bardzo twardy materiał organiczny.
Między dwoma warstwami skóry krąży kwas pod bardzo wysokim ciśnieniem.

Wokół twarzołapa atmosfera nie zmienia składu, co może sugerować, że organizm ten w ogóle nie oddycha. Jest jednak możliwe, że facehugger absorbuje niezbędne gazy przez pory w zewnętrznej warstwie skóry. Nie wiadomo, jak długo stworzenie mogłoby przeżyć w warunkach kosmicznej próżni i czy w ogóle byłoby to możliwe. Biorąc jednak pod uwagę niezwykłe właściwości całego gatunku – nie można tego wykluczyć.

Po śmierci stworzenia, żrąca ciecz wewnątrz ciała zostaje szybko wchłonięta przez warstwę martwiczną i całkowicie zneutralizowana. Skóra zaczyna twardnieć w kontakcie z powietrzem.

Poniżej prezentuję graficzną propozycję wewnętrznej budowy twarzołapa oraz diagram wyjaśniający sposób intubacji ofiary (kliknij na obrazek aby powiększyć).

 

CECHY CHARAKTERYSTYCZNE

Twarzołap, w okresie dojrzewania, jest chroniony przed czynnikami zewnętrznymi przez twardą i przesiąkniętą kwasem skorupą jaja. Wypełnione organiczną substancją jajo, zapewnia również twarzołapowi niezbędne do rozrostu i przetrwania minerały.

Po osiągnięciu dojrzałości facehugger nie opuszcza jednak jaja, jak w przypadku większości ziemskich gadów, lecz wyczekuje na moment, aż w pobliżu znajdzie się potencjalny nosiciel. Dopiero wówczas opuszcza jajo i atakuje ofiarę, dokonując implantacji.

W normalnej sytuacji twarzołap jest niemal zmuszany do lenistwa. Zazwyczaj jaja w gnieździe układane są przez robotnice tuż przy ciele złapanej i unieruchomionej ofiary. Twarzołapowi zostaje w takim wypadku jedynie wygrzebanie się z jaja i oddanie skoku na twarz przyszłego nosiciela.

Jeżeli sytuacja nie wymusza szybkich i gwałtownych działań, twarzołap wydostaje się z jaja bardzo powoli. Sprawia tym złudne wrażenie swojej nieporadności i flegmatyczności. Facehugger potrafi jednak w każdej chwili zaatakować z niewiarygodną wręcz sprawnością i szybkością, nie dając praktycznie ofierze większych szans na skuteczną reakcję obronną.

Twarzołap – jak sama nazwa wskazuje – atakuje twarz ofiary. Stara się wówczas objąć głowę przyszłego nosiciela ośmioma odnóżami i zacisnąć uścisk. Giętki ogon obwija wokół szyi i zdecydowanie zaciska, aby całkowicie odciąć powietrze ofierze. Ewentualne uduszenie ofiary nie jest jednak w interesie twarzołapa. Gwałtowny niedobór powietrza oraz szok ofiary są bowiem przyczyną niemal błyskawicznej utraty przytomności ofiary zaraz po ataku. Po utracie przytomności ofiary – facehugger luzuje nieco uścisk ogona i zaczyna dostarczać powietrze z wykorzystaniem organicznego „przewodu tlenowego” i ruchu komór skórnych po bokach ogona.

Najmocniejsze zaciśnięcie ogona następuje na samym początku ataku. Ofiara, czując zdecydowany ucisk na gardle, instynktownie otwiera otwór gębowy, co ułatwia dokonanie implantacji. Odpowiednie narządy inkubacyjne rozwierają wówczas szczęki ofiary. Twarzołap momentalnie wpuszcza do gardzieli długie rurki – inkubator oraz „przewód tlenowy”.
Inkubator umieszcza głęboko w ciele ofiary (na wysokości mniej więcej mostka) zarodek kolejnej formy larwalnej obcego – embrionu. „Przewód tlenowy” to druga rurka, którą wtłaczane jest ofierze oczyszczone powietrze z komór skórnych twarzołapa. „Przewód tlenowy” może być wprowadzany ofierze nie tylko przez gardło, ale również przez nozdrza, co z reguły ułatwia prawidłową intubację.

Zaraz po ataku ofiara traci przytomność, której nie odzyskuje przez następne 12-24 godziny. Czas ten może się różnić w zależności od indywidualnych cech organizmu każdej zaintubowanej ofiary. Twarzołap będzie gotów zejść z twarzy dopiero wówczas, gdy złożony w ciele ofiary obcy zarodek przeniknie przez ścianki układu pokarmowego, zagnieździ się pod płucami i zacznie się rozwijać.

Twarzołap do tego czasu pozostaje na twarzy ofiary i dostarcza mu potrzebnych minerałów oraz wtłacza do płuc tlen oczyszczony z niebezpiecznych dla żywiciela toksyn. To bardzo interesująca cecha – twarzołap spełnia bowiem funkcje filtra, dzięki któremu zainfekowany może przeżyć w nawet najbardziej ekstremalnych warunkach. Przykładem może być Kane, który przeżył z facehuggerem na twarzy w beztlenowej atmosferze na LV-426.

Gdy embrion osiągnie odpowiednią dojrzałość, twarzołap schodzi z twarzy nosiciela i niemal momentalnie umiera.

Jeżeli facehugger ma odciętą drogę do namierzonej ofiary, wówczas potrafi wydzielić substancję mocno nasyconą wysoce żrącym kwasem. Dzięki niej może przepalić przeszkodę stojącą mu na drodze do zapłodnienia ofiary, np. wieko komory kriogenicznej, czy też hełm astronauty.

 

KRÓLEWSKI TWARZOŁAP

W ekstremalnych sytuacjach – zagrażających przetrwaniu zarówno gniazda, jak i całego gatunku ksenomorfów – królowa może złożyć „królewskie jajo”. Z niego może „wykluć” się tzw. „królewski twarzołap”.

Taki zarodnik posiada cechę niespotykaną u normalnych facehuggerów – może bowiem zapłodnić aż dwie ofiary. Z jednego embrionu rozwinie się wówczas królowa, a z drugiego – ksenomorf. Takie rozwiązanie znacząco zwiększa szanse na przetrwanie królowej, która prawdopodobnie rozwija się wolniej niż przeciętny ksenomorf. Na czas jej rozwoju i wzrostu, królowa będzie miała zapewnioną ochronę dojrzałego już osobnika.

„Królowski twarzołap” nieco różni się wyglądem od zwykłego twarzołapa. Ma wyraźnie ciemniejszy kolor, jest również większy i prawdopodobnie silniejszy od zwykłego facehuggera. Z niewyjaśnionych powodów posiada również cienką, półprzezroczystą błonkę skórną między odnóżami. Być może zwiększa ona możliwości ruchowe twarzołapa w warunkach wodnych, czyniąc go skuteczniejszą maszyną do impregnacji – niezależnie od panujących warunków.

Warto zaznaczyć, że idea istnienia „królewskiego twarzołapa” została zaproponowana w wersji reżyserskiej filmu „Obcy 3”, oraz niektórych komiksach. Przez wielu fanów sagi, jest ona nie akceptowana. Takie osoby wskazują, że na Fiorinę 161 dostały się dwa twarzołapy, a nie jeden – jak jest to sugerowane w wersji kinowej filmu.

 

Dr. Gediman