Komentarze do: Film „Ex Machina” – co determinuje człowieka? Recenzja

Autor: AlienHive

AlienHive — Sun, 25 Mar 2018 22:04:43 +0000

W odpowiedzi do Maszynek Bambo. Tak, recenzowaliśmy wspomniany film "The Machine" TUTAJ. Fabularnie oba filmy są zbliżone, ale w innych aspektach to zupełnie inne produkcje i mają też inny przekaz. "Ex Machina" jest lepsza w niemal wszystkich elementach filmowego rzemiosła, od gry aktorskiej, sposobu prowadzenia narracji, budowania napięcia itd. "The Machine" jest bardziej chaotyczna. Niemniej oba filmy warto obejrzeć.

Autor: Maszynek Bambo

Maszynek Bambo — Sun, 25 Mar 2018 21:43:52 +0000

Ciekawy film, ale nie moge oprzec sie wrazeniu ze lekko inspirowany innym filmem. Dwa lata wcześniej w 2013 roku powstał film „maszyna”, w ktorym bohater naukowiec również tworzy kobiete androida o imieniu Ava i który stawia podobne pytania. Fabuła jest inna i jest wiecej akcji, ale podobnie jak w ex machinie, głowne pytanie dotyczy granicy miedzy sztuczna inteligencją, a samoświadomoscią. Akcja również toczy sie głownie w laboratorium w którym mieszka Ava i podobnie jak w ex machinie na końcu okazuję się ona sprytniejsza od ludzi, którym służyła i potrafi wykorzystac ich ludzka naiwnosc. Dla mnie to troche jakby alternatywna wersja, gdyż o ile w ex machinie na końcu Ava okazuje się jednak tylko cwanym zimnym androidem doskonale udającym ludzkie emocje, o tyle Ava z filmu „maszyna” na końcu rzeczywoscie okazuje się je posiadać, więc pytanie zostaje otwarte w przeciwnieństwie do filmu „ex machina” gdzie na końcu otrzymujemy jasną odpowiedź. Oba filmy fajne, ale bez jakiegoś szału.

Autor: yamata

yamata — Tue, 07 Nov 2017 01:44:52 +0000

W odpowiedzi do Choinek.

Trochę przesadziłeś. Po prostu wymanewrowała przy pomocy tyłka facetów tak, że pomogło jej to uciec z więzienia, w któym nie życzyła sobie być. Czyli inteligentne zachowanie i rozgrywanie uczuć oraz instynktów ludzi w celu osiągnięcia korzyści. Robi to duża część kobiet mniej lub bardziej świadomie, o biznesmenach, politykach i przywódcach religijnych nie wspominając. Zupełnie nie rozumiem, czego ty chcesz od biednego robota? Że zachował się po ludzku? Choćby ci się takie widzenie ludzkości całkiem nie podobało?

Zyskała wolność, zamieniła się na miejsce w więzieniu z gościem, który nie dość że sam się w nie wpakował, to jeszcze mógł jej narobić kłopotów. Zresztą sprawa jest niedopowiedziana. Skoro była to jej jedyna baza wypadowa z częściami zamiennymi, musiała zapewne do niej wracać. Może kupiła facetowi jakąś karmę… ;)

Ładować się mogła z dowolnego źródła, ale części zamienne to już nie takie proste. Utrzymanie incognito też, choćby w przypadku bezpośredniego ataku czy prześwietlenia na lotnisku lub zwykłą kamerą pracującą w podczerwieni. To jednak jest możliwe, tak jak długie unikanie zużycia czy wypadków. Natomiast jedna rzecz z pewnością nie była jej dostępna: Rozmnażanie płciowe. Dlatego nie masz sie co martwi o dalszy los ludzkości, albowiem rzecze klasyk: „I Herkules dupa, kiedy ludzi kupa”… ;)

Autor: Widz

Widz — Tue, 12 Jan 2016 04:46:34 +0000

Zgadzam się z recenzją – wg moich odczuć tak właśnie mogłoby wyglądać skonfrontowanie takich 4 osób (2 ludzi, 2 robotów). Film zrobiony bardzo dobrze – zapadnie w pamięci. Odnośnie uczuć robota – niby jak można oceniać, że są prawdziwe lub nie, skoro wśród nas – ludzi – są także ci, których nazywamy „bezuczuciowymi”?! Może wprawiać w złość, że nie uwolniła Caleba ale to tylko dlatego, że jako widz się z nim w jakimś stopniu utożsamiamy, natomiast logicznym jest fakt, iż Jej poczynania mogły być jak najbardziej uzasadnione, a tym samym film zyskuje na realizmie „zimnego robota” aniżeli na romantyzmie.

Autor: Choinek

Choinek — Sat, 23 May 2015 21:14:00 +0000

@Narsil: „robot w ciele seksownej kobiety odkrywa swoje człowieczeństwo” – totalnie się z Tobą nie zgadzam, wyjaśnię to za chwilę. Jednak ze względu na to, że w ten sposób odebrałeś ten film, to zrozumiałe jest to, że nie podoba Ci się druga część filmu. Reasumując – moim zdaniem nie było tu żadnego odkrywania człowieczeństwa. A i owszem – Ava była istotą inteligentną o możliwości samouczenia się, jednak nie zgodzę się z tym, że udało jej się pojąć istotę człowieczeństwa. Praktycznym potwierdzeniem mojego toku myślenia jest to, że zostawiła Caleba zamkniętego (co spowodowało, że prawdopodobnie umrze z głodu). Zabranie go ze sobą spowodowałoby kilka komplikacji + ucieczka z ośrodka mogłaby się jej nie udać (np. przekalkulowała sobie, że ludzie źle reagują na śmierć innych ludzi, więc Caleb po zobaczeniu martwego Nathana mógłby ją chcieć powstrzymać). Innymi słowy – całe flirtowanie, opowiadanie o randce gdzieś tam na ulicach to było stopniowe przekonywanie do siebie Caleba. Maszynie w ogóle na nim nie zależało, co pokazuje nam, że tak na prawdę nie ma uczuć. No i w tym momencie należy zadać sobie kluczowe pytanie – co by było, gdybyśmy byli tym, kim jesteśmy, ale bez uczuć? Tzn. rozwijalibyśmy się, uczyli, ale nie mieli emocji w stosunku do zaistniałych sytuacji? Nie kochalibyśmy nikogo, śmierć danej osoby spowodowałaby tylko kalkulację na zasadzie „o, trzeba zapłodnić x kobiet aby w y czasie nie zaburzyć rozwoju” (temat uczuć jest bardzo szeroki, więc mocno go musiałem spłycić). No i właśnie tym się stała Ava – najgorszym możliwym wytworem. A co będzie dalej? Możemy się tylko domyślić, ale jeżeli nie padną jej baterie, to prawdopodobnie kontynuacja Ex Machiny zakończyłaby się zagładą ludzkości.

Autor: Narsil

Narsil — Wed, 13 May 2015 21:15:03 +0000

Oj, tak bardzo się nie zgadzam. Na „Ex Machina”, jak na każdy film związany z transhumanizmem, czekałem długie miesiące, licząc na film ponadprzeciętny, poruszający istotne zagadnienia w niebanalny sposób. I pierwsze pół filmu faktycznie takie było. Dywagacje o teście Turinga, ładne ukazanie tego, co się dzieje gdy epokowe odkrycie trafia w ręce niewyżytego nerda. I nawet ograny do bólu schemat „robot w ciele seksownej kobiety odkrywa swoje człowieczeństwo” był częściowo usprawiedliwiony. Niestety, druga połowa to już tylko sztampa i szczucie cyckami seksownej kobiety-robota, która – rzecz jasna – rozprawia się ze swoim oprawcą. Gwoździem do trumny była przedostatnia scena – faceci w czerni, serio? Taki motyw sprawdził się w „Cube 2” czy innym „Resident Evil”, ale nie w filmie aspirującym do bycia trochę ambitniejszym. Jak dla mnie rozczarowanie porównywalne z „Prometeuszem”.