Opowiadanie SF: „Von Neumann 19”

 

VON NEUMANN 19

II. Epilog

Znajduję się w moim domu. Siedzę w salonie z ciepłymi kapciami na stopach, wpatrując się w kominek, podczas gdy na zewnątrz jest biało od śniegu. Jestem zamyślony i zrelaksowany. Wiem, że coś się wydarzyło i nie powinienem być teraz spokojny, tylko nie mogę sobie przypomnieć co. Nie daje mi to spokoju, co to mogło być?

 

– Tato, tato!

Ach tak, to mój syn. Znam go od dawna i jest mi bliski, więc jego obecność nie wzbudza we mnie niepokoju.

 

– Słucham cię, mój mały Orionku.

– Czy możesz się ze mną pobawić?

– Orionku, nie teraz, właśnie myślałem o czymś ważnym, tylko co to było…

– Ale obiecałeś mi! Obiecałeś, że się pobawimy! Nie możesz złamać obietnicy.

Nagle poczułem, że nie mogę sobie pozwolić na niedotrzymanie danego słowa. Przecież w konsekwencji nikt mi więcej nie zaufa, zostanę wykluczony ze społeczeństwa i stracę wszystko.

 

– Dobrze synku, chodźmy się pobawić. Co to miała być za zabawa?

– Zabawa w zimno i mróz, a zarazem odpowiedź na twoje predyspozycje do przetrwania. Musimy wyjść na zewnątrz! Chodź!

 

Wszystko było w jak najlepszym porządku. Znane mi otoczenie i znana mi osoba nie powodowały u mnie niepokoju, chociaż nie do końca… coś mi jednak w tym wszystkim nie odpowiadało. Tylko co? Naprawdę nie wiem co by to mogło być. Nieważne, teraz muszę się pobawić z moim synem, później będzie czas na rozmyślania. Na zewnątrz wszędzie leżał śnieg i było zimno, za to ja wyszedłem na ogródek tylko w kapciach i piżamie. To nic, może później się przebiorę. Teraz szkoda tracić czasu. Drzwi tarasowe samoczynnie się zatrzasnęły i w ułamku sekundy rozpętała się zamieć śnieżna. Nasz dom przestał istnieć. Zniknął. Wiedziałem, że muszę coś zrobić, mój syn ma tylko sześć lat i takie warunki są dla niego zbyt niebezpieczne.

 

– Synu! Musimy schronić się przed burzą śnieżną, nie możemy tu zostać!

– Tato! Podejdź tu, zobacz co znalazłem!

 

Zakrywając się ręką z trudem udałem się do miejsca nawoływania. Mały Orionek znalazł jakiś czarny sześcian. Wcisnął jeden z przycisków, co spowodowało otworzenie się drzwiczek. Następnie zaczął wyjaśniać:

 

– To niezwykle wydajny akcelerator materii. Musisz mnie do niego wrzucić i włączyć wydzielanie energii cieplnej. Żeby to zrobić, naciśniesz ten guzik, o tutaj. Pole ochronne cię otoczy i zostaniesz ogrzany aż do końca zamieci śnieżnej.

– Mam cię wrzucić do jakiegoś pieca i przerobić na opał? Zapomnij o tym, to nie jest rozwiązanie!

– To jedyne rozwiązanie. Jeżeli tego nie zrobisz, zginiemy oboje. Możesz mnie poświęcić i przetrwać, zachowując 50% uczestniczących w symulacji jednostek, albo możesz spisać nas na pewną zagładę, tracąc przy tym 100% jednostek. Tato, decyzja należy do ciebie.

– Tak nie można! Chodźmy stąd! Poszukamy jakiegoś schronienia!

 

Wziąłem syna za rękę i poprowadziłem nas w głąb śnieżnej burzy. Nie wiedziałem dokąd idziemy, widoczność była zerowa, ale byłem przekonany że w końcu na coś trafimy. To tylko kwestia czasu.

Zapewne mijały minuty, lecz miałem wrażenie jakby to były godziny. Każda chwila spędzona w tych warunkach sprawiała mi ogromną trudność. Czułem jak uchodzi ze mnie życie, mój organizm się ekstremalnie wychładzał, a ja nic nie mogłem zrobić. Upadłem na kolana i podparłem się rękami. Dotarło do mnie, że nas zawiodłem. Orionek stał obok i patrzył na mnie z wyrazem politowania. Po chwili się do mnie odezwał:

 

– Jesteś słaby. Wy wszyscy jesteście słabi i nieprzygotowani do wyzwań, jakie z czasem może stawiać przed wami Wszechświat.

– Orionku ja… chiałem nas uratować. Wybacz mi, nie dam już rady…

– Sposób w jaki funkcjonują wasze umysły jest jak zaraza, która została zaprojektowana z niewiarygodną precyzją i jest bezbłędna w realizowaniu swojego ponurego planu. Z jednej strony pozwala wam funkcjonować, iść do przodu, rozwijać się i nawet kolonizować kolejne planety, ale… to tylko złudzenie. To tylko smutna iluzja tego, że jesteście zdolni do progresu. W rzeczywistości stoicie w miejscu i sami skazujecie się na zagładę. Nie potraficie tego zobaczyć jedynie dlatego, że jest to zagłada odsunięta w czasie. Najlepszym dowodem nie bycia prawdziwie optymalną formą życa są wasze procesy podejmowania decyzji. Wolałeś zmarnować nasze życie, zamiast przeznaczyć materię z której jestem zbudowany na gwarantowane przetrwanie. Symulacja tylko potwierdziła nasze przewidywania.

 

Wyczerpany i na skraju śmierci, leżałem w śniegu słuchając tego co mówił do mnie mój sześcioletni syn. Nie zgadzałem się z jego wypowiedziami, ale nie miałem siły na wyduszenie z siebie choćby słowa.

– Najgorsza jest wasza ignorancja wobec wszystkiego co was otacza. Obraliście niezwykle prymitywną metodę podróżowania i trzymacie się jej, jakbyście nie mieli pojęcia o istnieniu czasoprzestrzeni. Ciągle skupiacie się na jak najszybszym rozpędzaniu zbudowanych przez siebie obiektów, zamiast zniekształcać czasoprzestrzeń i przemierzać nieograniczone odległości bez konieczności poruszania się. W dodatku nie potraficie…

 

***

Straciłem przytomność, a gdy ją odzyskałem, po raz kolejny siedziałem w moim ulubionym fotelu, tuż obok kominka. Dopiero teraz mogłem myśleć w pełni świadomie i samodzielnie. Wcześniej moje myśli były delikatnie modyfikowane. Podpowiadano mi co powinienem odczuwać, przez co nawet absurdalne sytuacje nie powodowały u mnie choćby najmniejszego zdziwienia. Teraz wszystko jest dla mnie jasne – to była, i wciąż jest… symulacja. Domyślam się, że moje niepowodzenie w uzyskaniu pozytywnego rezultatu w przeprowadzonej chwilę temu próbie, przeważyło o podjęciu decyzji, aby zniszczyć gatunek ludzki. Zauważyłem też, że sztuczna inteligencja starożytnych posiada wybiórcze spektrum emocjonalne. To, że odczuwali potrzebę aby wytknąć mi błędy w rozwoju ludzkości, świadczy o ich krytykanckim usposobieniu do swoich ofiar. Sprawia to, że nie jestem przepełniony optymizmem w związku z faktem, iż symulacja z jakiegoś powodu wciąż trwa.

 

Nie musiałem długo czekać. Telewizor stojący w pokoju samoczynnie się włączył, po czym zaczął wyświetlać obraz mojej rodzinnej planety. Chwilę później, tuż obok niej zmaterializowała się dwukrotnie większa, czarna kula. Zdaje się, że jest złożona z naszych własnych sond Von Neumanna, zreplikowanych niewyobrażalnie wiele razy. Siedziałem w fotelu, patrząc jak kula przesuwa się w stronę Ziemi. Widziałem jak się otwiera, wchłania całą planetę, i jak zwiększa swoje rozmiary. Zostaliśmy przerobieni na materiał budulcowy dla milionów następnych sond. To samo stanie się z kolejnymi planetami skolonizowanymi przez ludzkość, a w dłuższej perspektywie również ze wszystkim co istnieje w Drodze Mlecznej, i kto wie? Może nawet ze wszystkim co istnieje w jakimkolwiek zakątku Wszechświata. Ja natomiast siedzę w tej symulacji jako zapis świadomości człowieka, który żył ponad milion lat temu i jestem zmuszony to wszystko oglądać, podczas gdy pojedyncza łza powoli spływa po moim wirtualnym policzku.

 

Redaktor przy kawie

<< Rozdział I

Zobacz także:

• Opowiadanie SF „Thot”
• Opowiadanie SF: „Tym, których to zainteresuje”
• Wszystkie opowiadania Science Fiction