Film „Sunshine” (W stronę Słońca) Recenzja

Przed premierą „Sunshine” długo oczekiwałem dobrego klasycznego kina Science-Fiction. Rzadkość pojawiania się takich obrazów na dużym ekranie w ostatnich latach jest zastanawiająca, czyżby zapotrzebowanie na filmy tyczące się eksploracji kosmosu drastycznie osłabło? Niedawny sukces filmu „Interstellar” temu przeczy. Wnioskować można, że autorzy boją się podejmować ten temat, wychodząc z założenia, że już wszystko, co można było opowiedzieć w eksploracyjnym S-F, zostało opowiedziane. Boją się powtarzalności i kopiowania wątków? Moim zdaniem to straszna bzdura – wystarczy przejrzeć bowiem dokładnie twórczość jakiegokolwiek pisarza S-F, aby odnaleźć dziesiątki wątków, które nigdy w kinie nie miały zastosowania. Ale skupmy się na „Sunshine”.

Tytuł zagraniczny: Sunshine
Tytuł polski: W stronę Słońca
Premiera w Polsce: 13 kwietnia 2007

Reżyseria: Danny Boyle
Scenariusz: Alex Garland

Fabuła: Z niewyjaśnionych przyczyn nasze Słońce umiera. Grupa astronautów na pokładzie statku „Icarus II” wyrusza na trudną misję ku Słońcu, by ostatnim desperackim czynem spróbować rozpalić gwiazdę na nowo.
Zacznę od pozytywów.

Film przede wszystkim jest rewelacyjnie zrobiony – zachwyca muzyką, ujęciami i specyficznym klimatem, do którego zdążył już przyzwyczaić reżyser (Danny Boyle) w innych swoich filmach – np. „28 dni później”. Przez mniej więcej 2/3 trwania filmu byłem wręcz zachwycony – nareszcie, latami oczekiwane i bardzo dobre, klasyczne science-ficion!

Wspaniale w filmie przedstawiono zmagania człowieka z przestrzenią, próżnią, bliskością gwiazdy i własnymi słabościami. Jakże brakowało mi filmu, w którym tak jak tutaj mógłbym wręcz fizycznie doświadczyć piękna podróży kosmicznej oraz poczuć ogrom kosmosu i swoją kruchość w stosunku do sił rządzących wszechświatem. Pod tym względem film został zrobiony niemalże idealnie.

Poprzednie dzieła S-F, jakimi uraczyło nas Hollywood to „Misja na Marsa” oraz „Czerwona planeta”. Te filmy jednak nawet nie dorastają do pięt „Sunshine”. W porównaniu do niego są płytkimi, cukierkowatymi, śmiesznymi bajeczkami.
Elementem, który poruszył mnie najbardziej w „Sunshine”, była głębokość przekazu. Autorzy bardziej niż na przesłankach czysto naukowych skupili się na ludzkiej psychice, poddanej potężnemu oddziaływaniu wszechogarniającego kosmosu. Było to ciężkie do przekazania, ale twórcom w dużej mierze się udało. Widać to najmocniej po postaci głównego bohatera, ale przede wszystkim po załogancie, który spędzał godziny na wpatrywaniu się w coraz bliższą tarczę słoneczną. Wizja bliskiej gwiazdy wciągała go coraz bardziej i zmieniała stopniowo przez cały film. W końcówce umiera w pięknej scenie – w symboliczny sposób łącząc się ze swoim bogiem.

Niektóre sceny w filmie powinny przejść do historii kina S-F – np. śmierć głównego kapitana, czy też dramatyczne miotanie się gł. bohatera w nieporęcznym, prześmiesznym, lecz jakże oryginalnym kombinezonie kosmicznym. Scena idealnie oddająca nieporadność i kruchość ludzkiej istoty, oderwanej od przyjaznej ziemskiej grawitacji.

Recenzując film nie sposób pominąć podkładu dźwiękowego i rewelacyjnej muzyki, autorstwa Johna Murphy’ego, elementów bardzo mocno wzbogacających wiele hipnotyzujących scen. Nie będę się tutaj rozpisywał, gdyż ciężko opisać słowami ogrom doznań. Polecam założyć słuchawki, puścić poniższą muzykę, zgasić światło lub zamknąć oczy i na chwilę wcielić się w załoganta Icarusa:

Pora na negatywy, które jednak w żaden sposób nie mogą wpłynąć na i tak bardzo pozytywne odebranie przeze mnie tego filmu.

Napięcie i dramaturgia w filmie rosną stopniowo. Niestety w momencie kiedy powinno nastąpić apogeum emocji – akcja i napięcie niespodziewanie siada, mimo iż na pewno nie zamierzał tego reżyser. Niepotrzebnie wkradł się chaos, zupełnie niepotrzebnie pojawiła się też nowa postać i nagle z dobrego S-F otrzymaliśmy marny thriller, a może nawet słaby horror. Wielka szkoda, gdyż film byłby wręcz idealny, gdyby nie mordowanie pod jego koniec.

„Sunshine” podzielił nieco fanów S-F. Niektórzy, tak jak i ja są zafascynowani sposobem przedstawienia kruchości człowieka w kosmicznej próżni i przymykają oko na aspekty naukowe. Inni niestety skreślają ten film, gdyż uważają, że jest tylko bajeczką, która nie ma prawie żadnych podstaw naukowych. Trudno się nie zgodzić z tym drugim poglądem, mimo wszystko jest on jednak zbyt skrajny.
Fakt, Słońce zaczyna gasnąć nagle i niespodziewanie już za 50 lat. Bzdura totalna. Jest to fizycznie niemożliwe, chyba, że zadziałał jakiś niespodziewany czynnik zewnętrzny, ale o tym w filmie nie ma mowy. Zatem już na samym początku twórcy strzelają sobie samobója.

W dodatku opcja wstrzelenia w Słońce bomby, aby je rozpalić jest również mocno kontrowersyjna, a jeżeli już byłoby to możliwe, pozostaje niemały problem dostarczenia bomby w odpowiednie miejsce. Ludzkość jeszcze długo nie będzie dysponować materiałami to umożliwiającymi, jeżeli kiedykolwiek będzie to w ogóle możliwe.

Do przedstawienia samego statku, jego funkcjonowania, ekosystemu, czy praw rządzących w kosmosie nie można mieć zbyt dużych zastrzeżeń. Oczywiście astronauci na statku poruszają się jak na Ziemi – trochę dziwne, gdyż ruch obrotowy ich statku nie wyzwoliłby aż tak mocnej grawitacji, a jeżeli w podłogach zainstalowano sieć grawitacyjną, to jaka była przyczyna wprowadzania moduły statku w ruch obrotowy? Takich dziwności w filmie jest niestety sporo.

Podsumowując:

Miałem tą przyjemność obejrzeć „Sunshine” w sali kinowej, co na pewno przełożyło się na mocniejsze doznania. Oglądają film w kinie dałem się porwać audio-wizualnej hipnozie twórców.  W jej efekcie kompletnie ignorowałem wszelkie błędy merytoryczne i naiwność pewnych zwrotów akcji, w trakcje seansu były one dla mnie po prostu kompletnie nieistotne. Zauroczył mnie klaustrofobiczny klimat i plastyczność obrazu.
Dopiero pojawienie się nowego członka załogi sprowadziło mnie trochę na ziemię i zdjąłem różowe okulary.
Jak już opadły emocje po seansie, zacząłem dostrzegać błędy. Niemniej i tak ich wykrywanie nie wpłynęło na zadowolenie z seansu. Taką frajdę w kinie po prostu rzadko przeżywam. Boyle trafił do mnie i wiedział jakie struny poruszyć, abym mu wiele wybaczył.

„W stronę słońca” to pozycja obowiązkowa dla każdego fana gatunku Science-Fiction. Na taki film czekaliśmy długo! Szczerze polecam, bo nie wiadomo ile lat trzeba będzie czekać na kolejny klasyk tego gatunku.
Przestroga – kto nie jest miłośnikiem S-F może się na „Sunshine” zanudzić i nie zrozumieć go do końca. Osobiście jednak jestem wręcz zafascynowany.

OCENA: 8/10

^{źródła zdjęć: hdwallpapersfactory.com & www.fxguide.com}

Dr. Gediman