„Czyście rozrywkowym” to po jakiemu?

Ze szczerymi pozdrowieniami
Czytelnik.

Dla mnie to najlepszy i najbardziej zaskakujący film na całej tej liście. Nie rozumiem jakie zarzuty stawiasz grze aktorskiej w tym filmie. Według mnie jest z drobnymi wyjątkami idealna. Nigdy bym nie pomyślał, że 'kapitan ameryka’ może zagrać tak złożoną rolę. Zbudował bardzo ciekawą postać, jedną z kilku w tym filmie. Takie rzeczy jak trzęsący się pociąg i stabilne ujęcia to szczegół w porównaniu z ogromem pracy włożonym w stworzenie groteskowego środowiska wewnątrz pociągu. Przypomina to trochę Miasto zaginionych dzieci. Powtarzam: Snowpiercer- największe zaskoczenie, zdecydowanie na plus. Cieszę się, że ma powstać serial.

Pozdrawiam

Niedaleka przyszłość. Ostatnia garstka ludzkości zamknięta w pędzącym pociągu. Poznajemy naszych bohaterów, którzy mieszkają na końcu arki. Ludzie ci żyją w nieludzkich warunkach, bezustannie w sztucznym świetle. Odżywiają się blokami proteinowymi, które dostarczane są im przez mieszkańców przednich wagonów. Ci ostatni stoją oczywiście wyżej w hierarchii społecznej. Stopniowo poznajemy życie w tylnych wagonach. Każdy wyraz sprzeciwu wobec klasy wyższej jest surowo karany. Mimo to ludzie ci planują bunt, czekają tylko na odpowiedni moment. Co jakiś czas otrzymują liściki, Curtis skrupulatnie je analizuje i bierze pod uwagę przy planowaniu buntu.

Podczas jednego z momentów karania osoby, która rzuciła butem w obywatelkę klasy wyższej poznajemy panią minister – Mason. Od tej pory wygłaszane sporadycznie przez nią przemówienia podpowiadają jak rozumieć film. W pierwszym takim przemówieniu, wygłaszanym do obywateli niższej kategorii, tłumaczy jak postrzegać pociąg. Mówi, że pociąg należy postrzegać jak sprawnie funkcjonującego człowieka, tylko że ona jest tam gdzie głowa, a pasażerowie z tyłu pociągu tam gdzie but. Mówi dosłownie: „bądźcie butem”. Przechodzimy więc do sedna. Cały dramat rozgrywać się będzie niejako w ciele hermafrodytycznego monstrum. Cały ożywiony świat jest porównany do niego. Mason wyraża opinię, trzymając but, że mamy tu do czynienia z buntem w rozmiarze dziesięć. Dziesiątka oznacza pełnię i jest nią określana dusza świata. Jednak w filmie wszystko jest „postawione na głowie” w przenośni i dosłownie. Film będzie pokazywał przywracanie właściwego porządku, dlatego wiele symboli może być przedstawionych opacznie.

Następują przygotowania do buntu. Problemem jest broń, którą mają strażnicy. Nasz główny bohater – Curtis odkrywa, że w broni nie ma naboi. Dochodzi do rewolty. Następuje uwolnienie Namgoong Minsoo, który był specem od bezpieczeństwa i zaprojektował zabezpieczenia i zamki w pociągu. Rewolucjoniści zmuszają go by im pomógł. Zgadza się to zrobić, ale zabiera ze sobą Yonę swoją córkę. W zamian otrzymuje dwie porcje popularnego narkotyku – kronolu, za każde otwarte drzwi.

Po przejściu przez wagon, w którym produkowane są bloki proteinowe stwierdzają, że wystarczy aby dotarli do wagonu, w którym jest uzdatniana woda. W trakcie przeprawy do tego celu napotykają wagon uzbrojonych w siekiery żołnierzy broniących dostępu do poszukiwanego wagonu. Następuje wymowna scena. Żołnierze składają ofiarę z ryby. Mamy kadr z krwią na ostrzu, krew to symbol duszy. Ryba jest symbolem Ducha świętego a także życia psychicznego w ogóle. Wchodzimy więc od tej pory w świat wewnętrzny, świat symboli. Konkretnie chodzi o dzieło alchemiczne – przemianę człowieka.

W filmie widzimy też grę kolorów, co odpowiada etapom Dzieła. Mamy więc na początku dominację czerni, potem pojawia się wybielanie, żółcenie i czerwienienie.
Po ponownym pojawieniu się liczby dziesięć (odliczaniu żołnierzy) rozpoczyna się walka. Rebelianci są zdeterminowani i posuwają się naprzód. Curtis traci równowagę i potyka się o rybę. Jego wewnętrzne ja zostaje złamane.

W pewnym momencie rzeź zostaje zatrzymana. Pociąg przejeżdża przez most Jekatieriny. Oznacza to , że minął kolejny rok.
Walka zostaje przerwana, bo minister ma wygłosić kolejną mowę. Padają wieloznaczne słowa: „Od tamtej pory (od 18 lat) wisicie u jego (Wilforda) szczodrego cycka”. Mamy więc tu do czynienia z narodzinami, czy raczej z przechodzeniem w przeciwną stronę przez drogi rodne – pociąg wjeżdża w bardzo długi tunel. Walka teraz odbywa się w ciemnościach. Curtis wpada na pomysł by użyć ognia, co przeważyło o zwycięstwie w tym wagonie. Nie obyło się jednak bez ofiar. Ginie Edgar, kiedy Curtis musi wybrać czy ocalić swojego przyjaciela czy porwać minister. Wybiera to drugie. W tym momencie jakaś jego część umiera wraz z Edgarem bo Curtis wybiera powodzenie rewolucji. Curtis traci wszelkie wątpliwości, jest zdeterminowany by dotrzeć do celu, teraz może stać się przywódcą. Obumiera w nim to co związane z naturą, z życiem doczesnym.

W sensie alchemicznym nasz bohater musiał rozpuścić się w ciele matki powracając do stanu chaosu a następnie się odnowić . Na tym etapie bohater jednoczy się ze swoją matką i stają się jednym. W sensie psychicznym jest to chwila całkowitego pochłonięcia świadomości, reprezentowanej naszym bohaterem przez nieświadomość – hermafrodytyczną istotę , którą jest symbolicznie pociąg, ciało Wilforda – matki. Po alchemicznym obmyciu, zarówno w Dziele jak i w filmie, dochodzi do ponownego zjednoczenia duszy z ciałem. Bohater odzyskuje świadomość, ale już jest innym człowiekiem.

Teraz dowiadujemy się od minister , że Wilford jest boski i miłosierny a lokomotywa święta. W oczach pasażerów twórca pociągu jest wręcz bogiem, tyle że szczodrym i wielkodusznym.

Następuje pewne wyciszenie i zrozumienie, nasi bohaterowie przechodzą do kolejnego wagonu, którym jest rajski ogród. Mamy więc do czynieni z nowym początkiem. Widzimy , że buntownicy są na dnie nieświadomości. Tu posilają się , podczas gdy Mason wyjaśnia, że w obserwowanym przez wszystkich wspaniałym akwarium nie chodzi o ilość ale o równowagę. Trzeba ją osiągnąć by zapanować nad chaosem. Widać wyraźny spadek napięcia. Na gruncie powyższego dochodzi do powstania nowej osobowości nie będącej jednak już tym co kryje się za „ja” ale raczej mamy tu już do czynienia ze świadomością na poziomie jaźni. Nowa dusza coraz mocniej wiąże się z ciałem przeistoczonego bohatera co widać w filmie dzieje się za sprawą przechodzenia przez chłodnię.

Następny wagon to szkoła. Dominuje tu kolor żółty, który odpowiada za etap przejściowy. Jednak jak widzimy pojawia się skrzypek ubrany we frak – nosi kolory: biały i czarny. Jest to symbol yin – yang. Skrzypek rozpoczyna grę, w pewnym momencie pęka mu struna i rozcina twarz. Fizycznie znowu pojawia się krew. Rozumiem, że pełnia jednak nie jest jeszcze osiągnięta. Curtis dalej musi się konfrontować ze swoim wewnętrznym „ja”. Są też symbole jaja. Jaja są oczywiście białe. W filmie jest ich duża ilość, jedne w wózku, mniej w koszyku, w którym jak się później okazuje schowana jest broń. Widzę tu symbol odrodzenia, które dane jest tylko wybranym. Jest to też pragnienie króla – Wilforda do odrodzenia przez zastąpienie go swym potomkiem. Pozostałych czeka śmierć.
Nauczycielka, będąca w ciąży, trzymając się za brzuch wypowiada słowa „wybrańcy”.
W jajku Curtis odkrywa liścik, w tym liściku jest po prostu napis „krew”. Następuje zwiększenie tempa akcji filmu.

Po stoczeniu kolejnej małej bitwy Curtis zwiedza dalsze wagony. Widać panuje tu dekadencja. W saunie dochodzi do następnego starcia, po czym zostaje tylko Curtis, Namgoong Minsoo i Yona. Zatrzymują się przed ostatnimi drzwiami. Curtis i Namgoong Minsoo dzielą się wzajemnie własnymi przeżyciami. Mamy tu więc dwa podejścia do pociągu. Curtisa jak wiemy obowiązuje historia przemiany, natomiast spec od zabezpieczeń chce wydostać się z pociągu całkiem fizycznie. Curtis często powtarzał , że nie chce nic pamiętać sprzed poznania Gilliama, teraz następuje integracja wypartych wspomnień. Wędrówka po nieznanym „ciele” praktycznie dobiega końca. Nie jest jednak to koniec rozwoju ducha.

W końcu drzwi do części, w której żyje Wilford – zły demiurg, który stworzył pociąg będący więzieniem, otwierają się. Curtis jest zaproszony na kolację. Wilford dosłownie wyraża się o pociągu jako o więzieniu. Proponuje by Curtis go zastąpił w zarządzaniu arką. Niemal udaje mu się przekonać naszego bohatera. W pewnym momencie do pomieszczenia wbiega jasnowidzka – Yona. Wspólnie z Curtisem odkrywają gdzie znajdują się zabrane dzieci. Mianowicie pracują one zastępując zużyte części lokomotywy. Następuje ostateczna przemiana Curtisa.

Podczas ratowania Timiego traci rękę. Staje się teraz człowiekiem pneumatycznym, jego przemiana dokonuje się zupełnie i mamy narodziny człowieka duchowego (w przeciwieństwie do człowieka z dominację sfery psyche). Przypominają się słowa Curtisa z rozmowy z Gilliamem: „Jak mogę być przywódcą skoro mam obie ręce”. Curtis musiał symbolicznie umrzeć by się ponownie narodzić jako człowiek boski.

Namgoong’owi udaje się w końcu podłożyć bombę utworzoną z kronolu, który jest po prostu łatwopalną substancją, odpadem przemysłowym, a którym miał wysadzić drzwi na zewnątrz pociągu. Bomba z kronolu jest tu efektem symbolicznych, licznych, alchemicznych destylacji Curtisa w hermetycznym laboratorium, którym jest też pociąg. Alchemiczna przemiana wiąże się z uzyskaniem substancji reprezentującej kamień filozoficzny.

Przed wybuchem bohaterowie próbują schować się za potężnymi drzwiami do komnaty Wilforda te jednak zacinają się. Yona w obliczu zagrożenia trzyma na rękach dziecko. Curtis i Namgoong Minsoo obejmują ją z obu stron co pokazuje, że obie historie są prawdziwe. I ta o ponownych narodzinach odnowionej duszy i ta o pociągu jako o więzieniu. Jednak zdając sobie sprawę z tego że pociąg był porównany do ciała hermafrodyty, mamy więc do czynienia z mitem gnostyckim o duchu uwięzionym w materii. Ducha należało uwolnić, widzieliśmy więc symboliczne wstępowanie Curtisa i zstępowanie ducha. Była to też podróż do „jądra ciemności”, dlatego tak liczne sceny walk i przypominanie co chwila, że nie wszystko jeszcze zostało zintegrowane – stąd tak często pojawiała się krew.

W wyniku wybuchu powstaje lawina, która niszczy pociąg. Yonie i Timiemu udaje się przeżyć – wychodzą oboje z pociągu. Symbolizuje to narodziny nowej świadomości. Obrazu kobiety (matki) z dzieckiem nie trzeba tłumaczyć. Widzimy jeszcze niedźwiedzia polarnego co ma znaczenie, że zjednoczenie pierwiastka męskiego (świadomości) i żeńskiego(nieświadomości) odbyło się na wyższym poziomie. Człowiek wyrywa się z kręgu następujących po sobie wcieleń, ze świata stworzonego przez złego demiurga, jako duch uwalnia się z ciała uroborosa – rozumianego tu w dość karkołomny sposób – z przymusu cyklicznego odradzania się i kolejnych śmierci.
To wieńczy Dzieło.

Symboli i metafor można w filmie znaleźć więcej, jednak ten sposób rozumienia obrazu najbardziej do mnie przemawia.
Mam nadzieję, że nie zanudziłem wszystkich (miało być krótko i zwięźle a wyszło odwrotnie). Pozdrawiam.

Kluczem do zrozumienia nowej wersji „RoboCopa” jest finałowa piosenka zespołu The Clash – I Fought The Law. Słowa piosenki brzmią: „I fought the law and the law won”. Film wydaje się stawiać pytanie o to jaki powinien być wymiar sprawiedliwości. Czy tylko system bezduszny działa sprawnie?

W trakcie ćwiczeń Alex zdaje się nie spełniać wymagań stawianych przed nim. Miał być tak sprawny jak maszyna , ale czuć i myśleć jak człowiek. Świadomość jednak utrudnia mu akcję. Zdesperowany Dr Norton podejmuje decyzję o wyeliminowaniu świadomości z trybu walki Alexa. Padają znamienne słowa w trakcie operacji: „Świadomość to tylko system przetwarzania informacji, poprawię go, (Alex) nic nie zauważy”.

Po tym eksperymencie RoboCop wydaje się działać wyśmienicie. W trakcie ostatecznego testu dochodzi do sporu o legalność takiego procederu. W tym momencie reżyser z przymrużeniem oka podchodzi do kwestii filozoficznych traktujących o problemie połączenia maszyny i ludzkiej świadomości. Ostatecznie właściciel korporacji rzuca po krótkiej chwili zastanowienia, że „maszyna myśli, że jest Alexem – to legalne”. Spór ucicha. Wygląda to dość zabawnie. Sellars jest specjalistą od sprzedaży, co ułatwia mu stawianie takich tez. On przecież chce sprzedać swój produkt. Jego motto pada trochę wcześniej: „ludzie nie wiedzą czego chcą, dopóki im czegoś nie dasz”. To by wyjaśniało jego przekonanie o tym, że Alex jest gotowy do normalnej służby na ulicach miasta.

Przed pierwszą prezentacją Alex otrzymuje dostęp do wszystkich kamer i ich zapisów znajdujących się w rękach policji. Może też dowolnie przeglądać policyjne kartoteki. Czym staje się w tym momencie RoboCop – właśnie systemem do przetwarzania informacji. (przypominają się słowa dr Nortona o świadomości). Następuje jednak wstrząs u Alexa spowodowany odkryciem nagrań z zamachu na jego życie. Doktor musi obniżyć poziom przetwarzania dopaminy do dwóch procent. Alex naprawdę staje się robotem, działa bez żadnych emocji. Przez jakiś czas zdaje się działać doskonale, łapie po kilku przestępców w ciągu jednego dnia. Społeczeństwo jest zachwycone.

Jednak problem zepsutego czynnika ludzkiego w policji sięga głębiej. Mianowicie okazuje się, że dusza jest tym co sprawia, że istnieje zło. Czy trzeba ją wyeliminować by było bezpiecznie? Brzmi to bardzo smutno mimo, że cały film ma jaśniejszą oprawę. Film zdaje się sięgać najgłębszych rozważań religijnych o wolnej woli oraz mówić, że to co czyni nas ludźmi to właśnie skłonność do zła.
Przytoczę słowa The Clash:

„Tęsknie za swoją dziewczyną i mi smutno
Myślę, że jestem już przegrany
Ponieważ ona jest najlepszą dziewczyną, jaką kiedykolwiek miałem
Walczyłem z prawem i prawo wygrało”

– może będzie trochę bardziej optymistycznie. RoboCop w końcu zaczyna działać jak człowiek – z dużą dawką emocji. Odkrywa kto w szeregach policji jest odpowiedzialny za zamach na niego i próbę zabójstwa. Znowu musi walczyć o przetrwanie. Ostatecznie pokonuje swych oprawców, co jest jednak małym pocieszeniem po tym, gdy wiemy jak działa. Jednak jego postawa diametralnie się zmienia. Nie jest już zamknięty na swoją rodzinę. Otwarcie mówi, że jest gotów na spotkanie z żoną i synem. Widzimy w nim przemianę, nie jest przytłoczony swoim nieszczęściem a raczej pogodzony, odważnie patrzy w przyszłość.

Pozdrawiam.

No cóż jak to w filmach philosophycal – fiction trzeba oddzielić warstwę fabularną od drugiego dna. Fabuła dość prosta, ale to ciekawe kino akcji. Jest ten zły i nasza bohaterka – dobra – Lucy mimo , że na początku naszej znajomości dość ludzka, z różnego rodzaju słabościami. I tu właśnie zaczyna się prawdziwa akcja. Lucy zmienia się praktycznie, w postać o boskich cechach. Pytanie czy jest to możliwe. Czy możemy stać się bogami, gdy spełnimy jakieś tam warunki (w tym przypadku gdy osiągniemy 100% funkcjonalności swojego mózgu). Pytanie kolejne: czy Bóg uczynił nas na swoje podobieństwo i w naszych mózgach zakodował drogę do „boskości”. Z filmu zieje jedna odpowiedź: oczywiście tak. Tytułowa bohaterka udowadnia, że jest to możliwe. Pytanie w jaki sposób możemy osiągnąć takie cechy. Czy na drodze jakiegoś oświecenia, czy też ewolucyjnie – przystosowując się do warunków egzystencji. Pytanie kolejne: czy można będąc już „na Olimpie” zachować swoją dotychczasową formę. Okazuje się , że nie – należy przybrać inną formę niż ciało człowieka. Ale dostarcza to tylko korzyści – można być wszędzie. Pytań można postawić sobie jeszcze kilka, ale zatrzymam się na tym, że Lucy porównana do antylopy jest jeszcze ofiarą. Potem następuje proces „emancypacji” by w końcu stać się drapieżnikiem i polować na „panów tego świata” – w przenośni i dosłownie.
„Lucy” to też film egzystencjalny. W filmie tym wyraźnie widać motyw infinityzmu . W połączeniu z narracją – porównaniem działań człowieka do nieprzefiltrowanych przez cywilizację zachowań dzikich zwierząt film staje się poezją.
Niekoniecznie chodzi w tym filmie o to ile to procent mózgu używa na co dzień człowiek, ale o to czy możliwe jest osiągnięcie odmiennego (czyt. boskiego) stanu świadomości. Prawdopodobnie w łonie matki nasza świadomość była inna…