A mnie koncepcja, gdzie „wszyscy wszystko już od dawna wiedzieli, ale dopiero obecne pokolenie na to wpadło, bo jest mądrzejsze od tego poprzedniego” wręcz irytuje. Obecni twórcy próbują być mądrzejsi od tych dawnych, ale sami nic nowego nie potrafią wymyślić. Prequele to zło wcielone.

Na szczęście filmy z cyklu AVP to oddzielne uniwersum i tak należy je rozpatrywać. Obcy, AVP i Predator to trzy różne światy i każdy rządzi się swoimi prawami. Problem pojawia się, gdy ktoś postanawia majsterkować w danym uniwersum zmieniając jego podstawowe założenia. Tak się zadziało z sagą Obcy po pojawieniu się „Prometeusza” a w Predatorze po części drugiej.

Wiele złego dzieje się w tym uniwersum – można dzisiaj stwierdzić, że niegdyś krytykowane „Przebudzenie” jest ostatnim godnym całej sagi filmem. Prometeusz zniszczył koncepcję naturalnego gatunku i poszedł w fanaberie Rideleya, które na szczęście w pierwszej części powstrzymano (wycięte sceny sugerujące, że schwytani ludzie zmieniają się w jaja kesnomorfa – osobiście wolę wersję, gdzie coś te jaja znosi). Niby fani wyparli „Prometeusza” jako składową całego uniwersum, ale pojawiła się druga część a potem „Romulos”, który spiął obydwie serie w całość. I właśnie ten dość dobry film zabrał argumenty o niekanoniczności serii „Prometeusz”. Ciężko to przyjąć, ale niestety tak jest, gdyż kanon ustalają twórcy i to do nich należy mieć pretensje.

Sukces „Romulusa” to pocałunek śmierci, który może dokonać kolejnych zniszczeń… Niestety świat Predatora nie ma się lepiej – oby nie przyszły czasy, że w zestawieniu z nowymi produkcjami, będziemy jeszcze chwalić AVPR… No bo w sumie choć wielu z nas ten film oglądało to tak naprawdę i dosłownie nikt go nie widział (nawalono z oświetleniem).