OBCY: na pierwszym planie obcy, inteligencja z jaką atakuje, nieprzewidywalność, jak zmusza gracza do uważania na każdym kroku, niemożności porzucenia gardy ani na moment. Ta gra jest wyjątkowa, bo nie można zabić głównego przeciwnika. Z roli predatora zmienia nas w ofiarę, a ta musi być 10 razy bardziej czujna. W pewnym momencie dostajemy miotacz ognia, ale ja nie miałem do niego przekonania i używałem tylko w krytycznej sytuacji. Miotacz ognia dawał ci siłę, ale pozorną. Jego paliwo spadało w zastraszającym tempie, a będąc głośnym i butnym tylko wskazywało się obcemu swoją lokację. Nawet mając w zasobach miotacz ognia, wolałem tradycyjną skradankę.

BAZA: Sevastopol jest niesamowity. Trzy zróżnicowane megastruktury, z których każda pełni inną rolę. Olbrzymia ilość szczegółów, wszystko doskonale przemyślane, każdy szyb wentylacyjny, każda platforma. Ogrom i niezwykłość tego projektu widać np. w scenie w której wychodzi się poza teren bazy, aby obserwować ją z kosmosu. Metaliczna materia stacji, odbijająca w sobie światło pobliskiej gwiazdy, to trzeba zobaczyć. Jeśli dodam, że projektanci zapanowali nawet nad takimi detalami jak para osiadająca od wewnętrznej strony hełmu podczas oddychania to można zrozumieć, że poziom imersji jest niesamowity.

FABUŁA: Nie zdradzę fabuły, skoro nie zrobił tego autor. Powiem tylko, że przypomina swoim schematem klasyczne produkcje typu surwiwalowy horror sci fiction, gdzie bohater poddawany jest coraz to innym próbom, a losowe wydarzenia potrafią całkowicie zmienić los wydarzeń.

MINUSY – poza trudnością, która może być postrzegana jako atut nie widzę, żadnych minusów, ale spróbuje nawiązać do tych, o których wspominasz:

„Nie obeszło się bez głosów, że postać Amandy Ripley nie rozwija się zbytnio w trakcie gry, jest jednowymiarowa i za bardzo próbuje zastąpić obecność Ellen. ” – Amanda jest taka jaka powinna być bohaterka FPS. Ma osobowość, ale nie jest to osobowość w rodzaju bohatera GTA czy Wiedźmina DLATEGO ŻĘ NIE MAMY DO CZYNIENIA Z GRĄ PRZYGODOWĄ!! Bohater nie jest tu tak ważny jak nasza imersja w tym świecie. Już to, że patrzymy jej oczami daje jasny przekaz – to my jesteśmy bohaterami, to my walczymy w tym świecie. W Wiedźminie jesteśmy aniołami stróżami bohatera, w „Alien: Isolation” jesteśmy bohaterem. Na potrzeby fabuły Amanda ma wystarczającą osobowość.

„Tak, jak każda produkcja, ale to kwestia indywidualna, jak bardzo będą one dla nas odczuwalne. Mnie niewiele w „Isolation” przeszkadza, ale pojawiły się głosy, że Obcy po jakimś czasie przestaje straszyć, a jego zachowanie robi się schematyczne.” – zupełnie nie odczułem, żeby było łatwiej. Owszem moje skille się zwiększyły bardzo, więc relatywnie szło mi lepiej, ale gra na każdym etapie oferuje wyzwanie. Jedyną kwestia do rozważenia jako minus w kontekście fabuły może być długość gry. Gra jest bardzo długa, ale akurat dla mnie był to atut.

Podsumowując: Zgadzam się z autorem i też dałbym 4/4.